Klasa 3
Opowiadanie :  Jak ludzie zapomnieli o Bogu.
Kiedyś dawno temu było małe miasteczko. Nie różniło się niczym od innych, tyle że jego mieszkańcy byli strasznie zapominalscy. Dzieci zapominały, by odrabiać zadanie domowe. Kierownik stacji kolejowej zapomniał o wypuszczeniu pociągów na peron. Tata zapominał, by zdejmować buty, gdy kładł się wieczorem do łóżka. Zapominano o wielu rzeczach, nawet tych bardzo ważnych.
   Zdarzyło się, że pewnego dnia zapomiano tam o Bogu.Wieża kościelna pozostała bowiem zamknięta, a kościelny nie ciągnął już w dzwonnicy za sznur, by przypomnieć mieszkańcom o Aniele Pańskim czy wieczornych nieszporach. Dzwony wogóle przestały już dzwonić. Nikt zatem nie pamiętał o chodzeniu do kościoła. Nikt się też nie modlił.
   Aż pewnego poniedziałku nauczyciel zapytał dzieci: 
- Dlaczego nie przyszliście wczoraj do szkoły?
Dzieci roześmiały się. Co to za pytanie?
- Wczoraj była przecież niedziela. Więc mieliśmy wolne - odpowiedziały rozbawione.
Coś podobnego dziwił się pedagog - Ale wciąż nie rozumiem, dlaczego wolne mieliście akurat wczoraj.
   Uczniowie zrobili głupie miny. Zapomnieli o Bogu. Skąd więc mogli wiedzieć, dlaczego niedziela jest dniem wolnymod zajęć szkolnych? Wkrótce nadeszło Boże Narodzenie. Hucznie je świętowano. Na choinkach ludzie powiesilil kolorowe lampiony i girlandy. A wieczór wigilijny bawiono się i hałasowano jak w zapusty.Tylko dzieci pytały, po co są świeczki na choince. Niestety, nikt nie znał odpowiedzi, gdyż nikt nie pamiętał o Bogu.
   Nagle burmistrz krzyknął na całe gardło:
- Ten plakat trzeba natychmiast usunąć! Kto ośmielił się powiesić tu tą fotografię z wychudzonym, głodnym dzieckiem? To szpeci nasze piękne miasto! 
   Tak rzeczywiście - potwierdził skwapliwie urzędnik z ratusza. On też całkiem zapomniał o Bogu. Nie pamiętał już, że ten plakat miał wszystkim przypomnieć o chrześcijańskiej powinności dzielenia się z potrzebującymi. Szybko zaklejono więc wszystkie plakaty barwnymi reklamami czekolady.
   Niedługo potem pokłócili się ze sobą dwaj koledzy. Obrzucali się nawzajem wyzwiskami i przekleństwami. W gniewie krzyczeli na siebie tak zapamiętale, że aż zrobiło się im gorąco.
" Straciłem już na zawsze przyjaciela" - myślał następnego dnia jeden z nich. I było mu bardzo smutno. Także i on zapomniał o Bogu. Nie wiedział, że po kłótni znowu może być dobrze, że można się przeprosić i pogodzić.
   Szare i monotonne stało się życie małego miasteczka. Ludzie stali się głośni i kłótliwi. 
   - Wydaje mi się, że o czymś zapomnieliśmy - w końcu niektórzy zaczęli mówić. - Chyba zapomnieliśmy o czymś bardzo ważnym. Ale o czym?
   Pewnego dnia nad dachami domów powiał silny wiatr, tak mocny, że poruszył dzwony na kościelnej wieży. I dzwony zaczęly śpiewac. A ludzie zatrzymali się i po raz pierwszy od bardzo dawna spojrzeli w górę. Wtem ktoś z nich krzyknął:
   - Już wiem o czym zapomnieliśmy! O Bogu!