Klasa 2 a
Opowiadanie " Czy balonik to mój bliźni".
[...] stanął mu [ Tomkowi ] przed oczyma Balonik. Tak go nazywali wszyscy. Wielu zapomniało, że miał na imię Krzyś. Był bardzo gruby, właśnie jak balonik. Śmiali się z niego. Raz to mu pinezki rozsypali na ławkę i aż piszczeli ze śmiechu, gdy usiadł. On też. Tomek śmiał się jak inni.
   - Balonik? Pękniesz teraz
   - Otwórzcie okno bo czuć gazem.
Rzadko dawali mu spokój, po prostu bawili się jego kosztem.
   - Ale cię w domu karmią, chyba 10 bułek na śniadanie zdmuchniesz.
   - Balonik uważaj! Gwóżdź ze ściany wystaje.
Chłopak znosił to cierpliwie, ale nieraz miał dosyć. Złościł się. Odpowiadał na zaczepki i wtedy jeszcze gorzej wyśmiewali się z niego. Czasami, aż miał łzy w oczach.
   Mama mówiła Tomkowi, że to jest choroba, że nawet gdyby Krzyś jadł sam chleb z wodą, albo wióry drewniane, to też by był taki gruby.
  - To nie jest jego wina -zapewniała.
Tomek wszystko to sobie przemyślał. Przecież ten Balonik to też mój bliźni! Aż go ta myśl poruszyła na krześle. Przecież  mógłbym narysować Balonika zamiast tego rannego i narysować siebie samego jak idę drogą obojętny. Trzeba coś z tym zrobić...