Opowiadanie " Żółty parasol".
   Istniała kiedyś miejscowość szara i smutna w której, gdy padał deszcz wszyscy mieszkańcy chodzili po ulicach zawsze i wyłącznie z czarnymi parasolami. A pod parasolami mieli twarze smutne i posępne. Zresztą nie dziw, że tak było pod czarnym parasolem.
   Ale pewnego dnia, gdy padał rzęsisty deszcz w godzinach największego szczytu ruchu, zobaczyć można było pewnego pana, trochę dziwnego, który przechadzał się trzymając żółty parasol. I jakby tego było jeszcze mało, pan uśmiechał się! Niektórzy przechodnie patrzyli na niego oburzeni i szemrali: - Popatrzcie co za nieprzyzwoitość! Rzeczywiście komiczny jest ten żółty parasol. Brak mu powagi. Deszcz jest przecież sprawą poważną i parasol musi być czarny. Inni gniewali się i mówili głośno:
- Co za pomysł chodzić z żółtym parasolem. Ten typ jest kimś kto chce się wyróżnić za wszelką cenę. To wcale nie jest śmieszne! Faktycznie w tym kraju nie było nic wesołego, gdy ciągle padał deszcz a wszystkie parasole były czarne.
   Jedynie mała Marta nie wiedziała, co o tym sądzić. Uparta myśl nie dawała jej spokoju: "Gdy pada, parasol jest parasolem. Czy jest żółty, czy czarny, ważne jest, by mieć parasol". Poza tym ten pan z żółtym parasolem ma naprawdę szczęśliwą minę i Marta zastanawiała się dlaczego tak jest. Pewnego dnia wychodząc ze szkoły, Marta zapomniała wziąć swój parasol. Wyruszyła do domu, mając odkrytą głowę i deszcz zmoczył jej włosy. Po chwili spotkała pana z żółtym parasolem, który zaproponował jej z uśmiechem
-Chcesz schować się pod moim parasolem?
   Marta zawahała się: jeżeli zgodzi się schować pod żółtym parasolem, wszyscy będą się z niej śmiać,ale potem pomyślała sobie: " Gdy pada deszcz parasol jest parasolem czy żółty, czy czarny - zawsze lepiej mieć parasol niż moknąć na deszczu". I zgodziła się pójść pod żółtym parasolem razem z uprzejmym panem. Zrozumiała wówczas, dlaczego ten pan był zawsze szczęśliwy: pod żółtym parasolem nie istniała zła pogoda! Świeciło gorące słońce, a na niebieskim niebie śpiewały ptaki.
   Marta miała minę tak zdziwioną, że pan wybuchnął śmiechem.
- Wiem również i ty uważasz mnie za szalonego, ale chcę ci wszystko wytłumczyć: kiedyś i ja byłem smutny w tym kraju, gdzie ciągle pada deszcz. Miałem i ja czarny parasol, ale pewnego dnia wychodząc z biura, zapomniałem go i udałem się do domu z odkrytą głową. Po drodze spotkałem pewnego pana, który zaproponował mi, bym schronił się pod żółtym parasolem. Podobnie jak i ty, zawahałem się, gdyż obawiałem się, że inni wyśmieją mnie, ale w końcu się zgodziłem, bo nie miałem ochoty moknąć. Zauważyłem, też że pod żółtym parasolem brzydka pogoda nie istnieje. Jego właściciel nauczył mnie, że ludzie dlatego są smutni, gdyż nie rozmawiają ze sobą, każdy bowiem idzie pod swoim parasolem.
   Potem nagle ten człowiek odszedł, a ja zauważyłem, że trzymam w ręce jego żółty parasol. Pobiegłem za nim, ale nie udało mi się go dogonić. Zniknął.Miałem więc żółty parasol i odtąd piękna pogoda mnie nie opuściła. Marta wykrzyknęła:
- Co za historia! Nie martwi się pan mając czyjś parasol?
Pan odpowiedział
- Nie, gdyż wiem dobrze, że ten parasol należy do wszystkich. Ten człowiek z pewnością otrzymał go również od kogoś innego.
   Gdy doszli do domu Marty, pożegnali się. Marta zauważyła wówczas, że trzyma w ręce żółty parasol, ale uprzejmego pana już nie było. Zniknął gdzieś.
   I tak Marta zatrzymała żółty parasol, ale wiedziała, że ten specjalny parasol szybko zmieni właściciela, żebędzie przechodzić z rąk do rąk, aby uchronić od deszczu wiele osób i przywrócić im dobrą pogodę, a także dobry nastrój.